Το 2004 είναι μία πολύ σημαντική χρονιά για το έργο, τη μνήμη, την οικογένειά, τους φίλους και για όλους όσοι αγάπησαν τη ζωγραφική του Σπύρου Βασιλείου. 102 χρόνια από τη γέννηση του και δεκαεννέα χρόνια από τότε που έφυγε, εγκαινιάζεται το Ατελιέ Σπύρου Βασιλείου στο σπίτι της οδού Γουέμπστερ 5, κάτω από την Ακρόπολη.

Το Ατελιέ είναι ένας καινούργιος χώρος τέχνης, πολιτισμού, ψυχαγωγίας, μελέτης και εκπαίδευσης. Ένα σπίτι - μουσείο που φέρνει τον επισκέπτη κοντά στο έργο και τη ζωή του και ζωντανεύει μια σημαντική προσωπικότητα της ελληνικής τέχνης. Στον ίδιο χώρο στεγάζεται και το Αρχείο του ζωγράφου.

Η πρόταση της οικογένειας προς το Υπουργείο Πολιτισμού είχε ευτυχή κατάληξη και το έργο «Πολιτιστική Παρακαταθήκη του Σπύρου Βασιλείου – Ανάδειξη & Προβολή», εντάχθηκε στο Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, στο επιχειρησιακό πρόγραμμα «Πολιτισμός». Είναι μεγάλη τιμή στη μνήμη του και μια ευκαιρία να γνωρίσουν και οι νεότερες γενιές τη δουλειά του, μιας και ένα βασικό τμήμα του έργου είναι αφιερωμένο σε εκπαιδευτικά προγράμματα.

Δεν θυμάμαι τον πατέρα να εξέφρασε επιθυμία ή να μας έδωσε οδηγίες για την προβολή του έργου του. Δεν θα ήθελε να μας δεσμεύσει, εμάς τα παιδιά του και τα εγγόνια του, με μια τέτοια υποχρέωση.

Του άρεσε όμως πολύ να μοιράζεται την τέχνη του και να έχει πάντα αρκετούς τοίχους για να κρεμάει τους πίνακές του. Είμαστε σίγουρες ότι θα συμφωνούσε και θα χαιρόταν με την απόφασή μας. Άλλωστε, στο σπίτι της Ερέτριας, το 1971, ο Σπύρος Βασιλείου έχτισε τον «Μαντρότοιχο», μία στοά 70 μέτρων για να εκθέτει άνετα τη σοδειά του καλοκαιριού.

Ο «Μαντρότοιχος» έχει επίσης ενταχθεί στο έργο και το Ατελιέ θα οργανώνει εκεί τις καλοκαιρινές του εκδηλώσεις.
 

«Τελεία και παράγραφος» είναι τα λόγια που χρησιμοποίησε ο πατέρας στο τέλος του βιβλίου του «Φώτα και Σκιές». Ήρθε η ώρα ν’ ανοίξουμε εμείς την παράγραφο δημιουργώντας τα «Ατελιέ του Σπύρου Βασιλείου» στο πατρικό στην Ακρόπολη και στο μαντρότοιχο στην Ερέτρια. Φιλοδοξία μας να γίνει το έργο του γνωστό και στις νεότερες γενιές. Παρ’ όλο που ο ίδιος δεν είχε εκφράσει ποτέ σε μας ότι όνειρό του θα ήταν να γίνει μουσείο το πατρικό μας σπίτι, περισσότερο ήταν όνειρο της μάνας μας, αισθανόμαστε ότι είναι χρέος μας να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη του στα δύο ατελιέ με ποικίλες εκδηλώσεις.

«Έφτιαξα σπίτια, περιβόλι, απέκτησα παιδιά κι εγγόνια», έλεγε συχνά ο ίδιος, κι εμείς συνεχίζουμε...